Zbrojenie fundamentów jest narażone na korozję, jeśli otulina betonowa nie spełnia swojej roli. Najczęstsze błędy wykonawcze to zbyt mała grubość otuliny, brak podkładek dystansowych, złe zagęszczanie mieszanki oraz niewłaściwe deskowanie. Każdy z tych czynników prowadzi do odsłonięcia stali, a w konsekwencji do rdzy, ubytków i skrócenia żywotności konstrukcji. Warto pamiętać, że nawet kilka milimetrów mniej niż zakłada projekt może drastycznie zwiększyć ryzyko korozji.

Podstawowym wymogiem jest zachowanie właściwej odległości prętów od powierzchni betonu. Często ekipy budowlane oszczędzają na dystansach, układając zbrojenie bezpośrednio na szalunku lub gruncie. To błąd, który kosztuje później znacznie więcej niż kilka worków podkładek. Równie groźne jest niedokładne zagęszczanie betonu – powstają wówczas pustki i kawerny, przez które woda i sole mogą swobodnie penetrować do prętów. Aby uniknąć takich sytuacji, warto zapoznać się z zasadami dotyczącymi otuliny zbrojenia, która stanowi pierwszą linię obrony przed czynnikami zewnętrznymi.

Kolejny problem to niewłaściwe deskowanie i brak uszczelek. Jeśli szalunek przecieka, zaczyn cementowy wypływa, a beton wokół prętów staje się porowaty i słabszy. Do tego dochodzi zbyt wczesne rozdeskowanie, które może mechanicznie uszkodzić otulinę. W rezultacie zbrojenie zostaje odsłonięte już na etapie budowy. Często winna jest też zła pielęgnacja betonu – brak nawilżania w upale powoduje skurcz i mikropęknięcia, które z czasem przekształcają się w drogi dla wody.

Skutki tych zaniedbań są długotrwałe. Korozja zbrojenia postępuje lawinowo: produkty rdzy zajmują większą objętość niż stal, co rozsadza beton od wewnątrz. Naprawa takiej konstrukcji jest kosztowna i skomplikowana. Dlatego już na etapie fundamentów trzeba pilnować jakości wykonania – od właściwego ułożenia prętów, przez solidne deskowanie, po staranne zagęszczanie i pielęgnację. Tylko wtedy zbrojenie przetrwa dziesięciolecia, a nie kilka sezonów.